Photoapopsis

Ξημερώματα στην πλατεία

2012-01-25T21:44:00.002+02:00

Φθινοπωρινό Σκηνικό

2011-12-06T23:28:00.003+02:00

Στην ομίχλη του πρωινού

2011-12-04T21:36:00.004+02:00

Noir Desir - Le Vent Nous Portera

2011-12-01T17:22:00.001+02:00

Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπίας

2011-11-16T20:48:00.011+02:00

Dead Man's Bones - Werewolf Heart

2011-11-15T11:10:00.001+02:00

Oleg Videnin

2011-11-15T10:50:00.002+02:00

Ο Oleg Videnin γεννήθηκε το 1963. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Μπριάνσκ σαν μηχανικός της δασοκομίας, στη συνέχεια, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και σε έναν τοπικό κανάλι τηλεόρασης.
Άρχισε να φωτογραφίζει από το δημοτικό σχολείο με μια φωτογραφική μηχανή που του έδωσαν γονείς του, κάνοντας τις εμφανίσεις και τις εκτυπώσεις ο ίδιος.Ποτέ δεν είχε επίσημη εκπαίδευση.
Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από το παραδοσιακά ασπρόμαυρο, με επίκεντρο το πορτρέτο.Κοιτάζει κατ’ ευθείαν στα μάτια τους Ρώσους συμπατριώτες του προσδίδοντας μια μακρινή λάμψη από την Ρωσία του 18ου αιώνα σε πολλές φωτογραφίες του, που θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα χαρακτήρες του Τολστόι, του Πούσκιν ή του Ντοστογιέφσκι.

Όμως, οι εικόνες του Oleg Videnin λένε μικρές ιστορίες και της σημερινής Ρωσίας.

Μερικές είναι εντυπωσιακά ειλικρινείς, άλλες γεμάτες διακριτικούς υπαινιγμούς.

Η παλιά λαική και η αστική τάξη μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων είναι το επίκεντρο της φωτογράφησης του στις πλατείες. Αγγίζει επίσης το θέμα της ζωής στην ύπαιθρο.

Τα παιδιά και τους εφήβους σε αρμονία με το περιβάλλον τους, τις φιλίες που μπορεί να διαρκέσουν για πάντα, ή τα φλερτ του καλοκαιριού.

Σήμερα φωτογραφίζει κατά κύριο λόγο στη γενέτειρά την πόλη Μπριάνσκ ή τη γύρω περιοχή, όπου ζει και εργάζεται.

Εργάζεται με μια Rolleiflex και κάνει 16χ16 ασπρόμαυρο και εκτυπώσεις σε σκοτεινό θάλαμο στο σπίτι του.

Κτήρια εν Αιγίω

2011-11-02T23:38:00.000+02:00

Κάποτε ήταν ένας σιδηροδρομικός σταθμός …..

2011-10-26T11:29:00.005+03:00

Ο κύκλος με την κιμωλία

2011-10-24T20:42:00.016+03:00

Σκηνές από πρόβα της θεατρικής ομάδας "ΜονόΛογοι"

Αρχαιολογικός χώρος Δελφών..

2011-10-19T21:58:00.008+03:00

...με τα αρχαία σε δεύτερο πλάνο.

Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας

2011-10-10T10:21:00.000+03:00

Ο τελευταίος από μια γενιά φωτογράφων οι οποίοι διαμόρφωσαν και καθόρισαν τη φωτογραφία της μεταπολεμικής Ελλάδας

Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου. Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς, και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί, και αγγάρεψαν έμένα. Όταν είδα εγώ
ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί, με μάγεψε και είπα «ένα τέτοιο εργαλείο θα’ θελα για να αποτυπώσω τα βιώματά μου και να καταχωρίσω τους ανθρώπους που έζησα και μόχθησα μαζί τους, που έζησα χαρές και λύπες. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κάποτε, ώστε με ένα ρολόι και λίγες οικονομίες να αποκτήσω μια μηχανούλα. Ήταν μια junior Kodak με 7.7 φακό. Μετά από αυτό αγόρασα μιαν άλλη• πουλώντας τη μηχανή αυτή και πάλι με κάτι οικονομίες πήρα μια Robot. Με τη Robot και μ’ ένα φιλμ που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σ’ ένα βομβαρδιστικό ιταλικό που το ‘ριξαν τα αντιαεροπορικά μέσ’ τα Γιάννενα, κατάφερα να συνεχίσω• έκοβα κομματάκια, γέμιζα τις μπομπίνες κι έτσι φωτογράφισα τον Αγώνα.[…] Εμένα, σε όλη μου τη δουλειά, κεντρικός άξονας της θεματολογίας μου είναι ο άνθρωπος και οι αντιδράσεις του στη ζωή• ο αγώνας του για επιβίωση, και περισσότερο οι άνθρωποι του πόνου, γιατί έχουμε σχηματίσει κακή ιδέα για τον πόνο. Ο πόνος είναι σύμμαχός μας, είναι ο φίλος μας, μας ειδοποιεί πως αν το χέρι μας πονάει, κάτι συμβαίνει εκεί πέρα, και πρέπει να το δούμε. Έπειτα και στην ίδια τη ζωή, ο άξονας της ζωής κινείται μεταξύ πόνου και ανίας. Ή θα πονάς ή θα ανιάς στη ζωή. Επειδή ακριβώς σ’ αυτή την ψυχολογία των ανθρώπων ήθελα πάντοτε να μπαίνω, στο πετσί τους δηλαδή, και να βγάζω κάτι εσωτερικό δικό τους, το ίδιο θέλησα να κάνω κι εδώ, στο Όρος. Ότι θέλω να φωτογραφίσω, γίνεται στη φαντασία μου πρώτα και μετά το παίρνω• δεν παίρνω στην τύχη φωτογραφίες, τακ, τακ, τακ, ετούτο, το άλλο. Παίρνω ορισμένες λειτουργικές ενότητες που με εντυπωσιάζουν, αλλά που έχουν και κάποιο βαθύτερο νόημα. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να πω, ξέρεις, θα κάνω αυτό και αυτό και γι αυτόν το λόγο. Εφόσον βρεθώ στο χώρο όπου το θέμα με συγκινεί, τότε σχηματίζω εικόνες στο μυαλό. Και αυτές τις εικόνες καραδοκώ τη στιγμή και τη θέση που θα τις πάρω. Αγαπάω τον κόσμο και τον κόσμο φωτογραφίζω. Μου έκανε μια κριτική μια εφημεριδούλα στην Έδεσσα, και αναφέρομαι σ’ αυτήν όχι γιατί με κολακεύει, αλλά είναι μια αλήθεια. Λέει σ’ ένα σημείο: «Στο ναό του Κώστα Μπαλάφα να βγάζεις τα παπούτσια σου, γιατί ο φιγούρες του είναι εξαγνισμένες από το μόχθο και τη στέρηση»• και είναι πράγματι έτσι. Όλοι με κατηγόρησαν στην αρχή ότι φωτογραφίζω την αθλιότητα και τη μιζέρια. Δεν έδειχνα σε κανέναν τις φωτογραφίες μου. Πήρα το δικό μου δρόμο, αυτός είμαι. Και νομίζω πως δεν έκανα άσχημα. Το να βγάλεις λίγα χρυσάνθεμα, ακόμα και μια βαρκούλα που κουνιέται, δεν λέει και σπουδαία πράγματα. Εδώ είναι ένας λαός τρανταχτός, που πέρασε δια πυρός και σιδήρου• από το γιαταγάνι του Γιουσούφ αράπη και από το σκοινί του πατρο-Κοσμά. Αυτόν το λαό φωτογραφίζω.
Απόσπασμα από το λεύκωμα Κώστας Μπαλάφας. Φωτογραφικό οδοιπορικό στο Άγιον Όρος 1969-2001, εκδ. Αγιορείτικη Φωτοθήκη – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη, Άγιον Όρος - Αθήνα 2006.

http://photo-estiasi.gr/smf/index.php?topic=367.0

Kostas Balafas is one of the leading Greek exponents of humanist photography in the post-war period. The part of his oeuvre dedicated to ordinary working-class people and, particularly, to the inhabitants of isolated villages in Epirus, has been repeatedly publicised over the past 20 years through exhibitions and publications.
As he personally enlisted in the 85th Regiment of ELAS in 1945, he recorded on camera the struggle of the people of Epirus against the invaders, well aware that he was recording historical moments for future generations. Using film stock that fell from the sky - literally, as it fell off an Italian bomber – he recorded villages destroyed, the plotting involved in the start of an armed struggle, the marches and battles of the resistance fighters, mourning mothers, as well as celebrations on the liberation of Ioannina.

Οι καθρέφτες...

2011-10-09T14:44:00.000+03:00

Οι καθρέφτες δεν έχουν ποτέ νόημα... Όλα ανάποδα τα δείχνουν...
Το αριστερά δεξιά, το όμορφο άσκημο, το άσκημο όμορφο...
Πίσω από τον καθρέφτη, εκεί που τα δάχτυλα δεν φτάνουν, η αληθινή εικόνα του εαυτού μας.
Και το τζάμι με το είδωλο, φύλακας είναι της αλήθειας, να μην αφήσει κανέναν να μπει.
Την επόμενη φορά, να κοιτάξεις στην ματιά αγαπημένου... που σ΄αγαπά...στα μάτια ενός συντρόφου, του παιδιού την ώρα που σε αγκαλιάζει, στο φως που λάμπει για σένα στα μάτια
ενός φίλου... Και την πύλη την τρομερή, που ψεύδεται, κλειστή δε θα βρεις. Την εικόνα σου την αληθινή θα συναντήσεις, αυτήν, για την οποία αγάπη τόση, σου αξίζει !

Νικόλας Παπανικολόπουλος

Σκηνές !

2011-10-06T00:27:00.003+03:00

Σκηνές χαλάρωσης, αυτοσυγκέντρωσης, γαλήνης...

Παραλία Αιγίου

2011-10-01T14:53:00.010+03:00

Νυχτερινή βόλτα στις παλιές σταφιδαποθήκες της παραλίας
και τον κήπο με τους φοίνικες της χαρτοποιίας.

Χειμώνας - Καλοκαίρι

2011-09-28T00:44:00.004+03:00

Annie Leibovitz

2011-09-09T15:45:00.000+03:00

H Annie Leibovitz είναι μια Αμερικανίδα φωτογράφος πορτραίτων που γεννήθηκε το 1949 σε μια Εβραϊκή οικογένεια.
Αυτό που χαρακτηρίζει τη δουλειά της είναι η κοντινότητα και η συνεργασία μεταξύ φωτογράφου και φωτογραφιζόμενου.
Ασχολήθηκε γενικά με την τέχνη, σε διάφορες μορφές της, αλλά έμεινε στη φωτογραφία για την οποία δεν έκανε ποτέ επίσημη εκπαίδευση. Δούλεψε στο μουσικό περιοδικό Rolling Stone από το 1970-1983 φωτογραφίζοντας το ομώνυμο Rock συγκρότημα και βοήθησε πολύ στη διαμόρφωση αυτού του ιδιαίτερου και άμεσου στυλ του. Για το Rolling Stone ήταν και η διάσημη φωτογραφία του γυμνού John Lennon να κουλουριάζεται δίπλα στη Yoko Ono. Σύμφωνα με τον Lennon κατάφερε να "πιάσει" ακριβώς τη σχέση τους. 5 ώρες μετά δολοφονήθηκε.
Μετά το Rolling Stone, ήρθε το περιοδικό Vanity Fair, για το οποίο η Annie Leibovitz τράβηξε τη διάσημη φωτογραφία με τη γυμνή έγκυο Demi Moore. Αλλά μετά από μια μακρά δημιουργική πορεία και ατελείωτα εξώφυλλα, το 2007 έφτασε να φωτογραφίσει μέχρι και τη βασίλισσα Ελισσάβετ της Αγγλίας.

Ένα Μεγάλο Ευχαριστώ !

2011-09-04T14:09:00.008+03:00

Νοιώθουμε αυθόρμητα τη ανάγκη να ευχαριστήσουμε μέσα από την ψυχή μας, όλους εσάς που τιμήσατε με την παρουσία σας την έκθεση μας **Τα Μοναχικά Βήματα**

Η χαρά μας δεν περιορίζεται μόνο στην παρουσία σας αλλά και στο ότι καταφέραμε να μοιραστούμε μαζί σας τις φωτογραφικές μας ανησυχίες και απόψεις πάνω στην έννοια του μεγαλείου της ψυχής που λέγεται μοναχικότητα.

Οι δικές σας στιγμές αυτοσυγκέντρωσης και περισυλλογής στα ταμπλό με τις φωτογραφίες μας, επιβεβαίωσαν την επιτυχία της έκθεσης και μας έδωσαν την δύναμη να συνεχίσουμε.

Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε την κυρία Άντζελα Ρουμπάνη υπεύθυνη της στήλης *artnews* του περιοδικού *Φωτογράφος* και μέσω αυτής το περιοδικό, για την ολοσέλιδη τιμή που μας έκανε δημοσιεύοντας την έκθεση μας ως την έκθεση του μήνα.

Τέλος θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ασχολούνται με τα *πολιτιστικά* του τόπου μας, εκτός ελαχίστων μονάδων, για την ευγενική προσφορά της απουσίας τους.

http://www.photo.gr/v2/upload/site/image/issue/Issue213.jpg

Έκθεση Φωτογραφίας/Photo Exhibition

2011-08-01T15:14:00.011+03:00

""Η γλώσσα μας έχει σοφά διακρίνει τις δύο πλευρές της «κατά μόνας» κατάστασης.
Έχει δημιουργήσει τη λέξη «μοναξιά» για να εκφράσει τον πόνο του να είσαι μόνος, και τη λέξη «μοναχικότητα» για να εκφράσει το μεγαλείο του να είσαι μόνος.""
Paul Johannes Tillich υπαρξιστής φιλόσοφος

Η έκθεση έχει θέμα
*Τα Μοναχικά Βήματα*
Διαπραγματεύεται την έννοια της μοναχικότητας σαν αναζήτηση, σαν απολαβή αλλά και σαν πραγματικότητα...
Οι Αιγιώτες ερασιτέχνες φωτογράφοι Βίκυ Τζουρά, Νίκος Ζησιμόπουλος και Τάκης Κουτσαντώνης, προσεγγίζουν
το θέμα μέσα από τα δικά τους μοναχικά βήματα και εκθέτουν 36 ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους αποτυπώνοντας σκηνές επικεντρωμένες στα μοναχικά βήματα του καθενός μας...
Η έκθεση αρχίζει την Παρασκευή 05 Αυγούστου, και θα διαρκέσει μέχρι το Σάββατο 20 Αυγούστου.
Σας περιμένουμε καθημερινά εκτός Δευτέρας στο *Αγρόκτημα Κρυσταλλένια* Χατζή Αιγίου.

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει.

Στα παρασκήνια...

2011-07-31T16:31:00.011+03:00

...μιας παράστασης παραδοσιακών χορών από διάφορα μέρη της γης.

Γύρω απ' τη φωτιά...

2011-07-19T14:15:00.004+03:00

Πανσέληνος Ιουλίου

2011-07-19T13:56:00.002+03:00

Όποιος τη νύχτα περπατεί...

2011-07-11T22:59:00.003+03:00

Στο δρόμο

2011-07-03T20:30:00.004+03:00

Δημήτρης Λέτσιος

2011-07-01T00:24:00.003+03:00

Ο Δημήτρης Λέτσιος γεννήθηκε το 1910 στην Ανακασιά, προαστιακό μεγαλοχώρι του Βόλου κάτω από την Μακρινίτσα. Ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1934, αλλά οι σεισμοί του 1955-1957 κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς το μεγαλύτερο μέρος του μεσοπολεμικού του έργου. Τότε ξεκίνησε και η δεύτερη περίοδος του έργου του, και πιο ουσιαστική, η οποία διήρκησε ως το 1970.
Οι φωτογραφίες του επικεντρώνονται στα τοπία, το βουνό, τη θάλασσα, ιδιαίτερα τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά και στον άνθρωπο, στον εργασιακό μόχθο, ενώ ιδιαίτερη θέση στη δουλειά του έχει η γυναίκα.
Ο Δημήτρης Λέτσιος για τον χώρο της ελληνικής φωτογραφίας είναι ένας από τους δημιουργούς των οποίων το έργο στέκεται όρθιο, αιώνιο, στον ορίζοντα της καθημερινότητας μαζί με αυτό των ομοτέχνων του
Σπύρου Μελετζή, Βούλας Παπαϊωάννου, Τάκη Τλούπα και Δημήτρη Χαρισιάδη.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές εκθέσεις στον Βόλο και στο θεσσαλικό χώρο, ενώ περιόδευσε στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Φλώρινα και στη Ξάνθη. Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
πραγματοποίησε την αναδρομική έκθεση στο έργο του «Οδοιπορία στο φως και τη σκιά της Ελλάδας», σε επιμέλεια Ηρακλή Παπαϊωάννου, καθώς και την έκδοση ομότιτλου καταλόγου.

πηγή : http://www.e-leoforos.gr/index.php?Itemid=479&id=4111&option=com_content&task=view

Νύχτα στην παραλία Αλυκής

2011-06-18T13:39:00.007+03:00

Κόκκινο φεγγάρι....2

2011-06-16T23:24:00.002+03:00

Κόκκινο φεγγάρι....

2011-06-16T21:10:00.004+03:00

...από την ολική έκλειψη της Σελήνης που έγινε χτες βράδυ.

Ποδήλατο σε άσπρο μαύρο ....

2011-06-14T20:46:00.004+03:00

...συνέχεια

Σκηνές

2011-06-09T06:58:00.002+03:00

Με φόντο τη γέφυρα...

2011-06-04T10:41:00.003+03:00

Την ώρα που το φως της μέρας χάνεται ...

2011-05-31T11:08:00.007+03:00

Douglas Ethridge

2011-05-27T09:57:00.001+03:00

Γεννήθηκε στο Seattle US 1951, 25 June

" Η φωτογραφία για μένα είναι ένα μέσο να μοιραστείς αυτό που παρατηρείς και να ενθαρρύνεις τους θεατές να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους. Καθώς διάφορες ιδέες συγχωνεύονται όπως η εργασία,
τα θεμελιώδη θέματα μυστηρίου, η ένταση και η αβεβαιότητα, με λίγο χιούμορ διατηρούνται
επαναλαμβανόμενα.
Στο πλαίσιο αυτό, όλη η δουλειά μου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως
κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, ή σκηνή από την ίδια ταινία. "

Douglas Ethridge

Ποδήλατο σε άσπρο μαύρο

2011-05-23T13:33:00.011+03:00

Διαγωνισμός Φωτογραφίας

2011-05-20T01:10:00.004+03:00

Διαγωνισμό ερασιτεχνικής φωτογραφίας ένταξε η σελίδα *Απρόσμενη Αιγιάλεια!*
με θέμα Ένα ποτάμι εικόνες σαν δρώμενο, στο πρόγραμμα του Περάσματος στο Φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού που διοργανώνει για 31η χρονιά ο Σύλλογος Ορειβασίας Καλαβρύτων.
Οι συμμετοχές ήταν πολλές και οι φωτογραφίες αρκετά όμορφες και ιδιαίτερες .
Φαίνεται ότι ο καθαρός αέρας και η επαφή με την φύση ξύπνησαν την καλλιτεχνική υπόσταση των Αιγιαλέων και έκαναν θαύματα !

Παραθέτω τις τρείς που πρώτευσαν.

Μπράβο παιδιά και καλή συνέχεια !

Για περισσότερα http://www.aprosmeniaigialeia.gr

Ορεινή Αιγιάλεια

2011-05-16T14:34:00.005+03:00

Πρωτομαγιά

2011-05-03T23:31:00.001+03:00

Μοναχικά Βήματα

2011-05-02T23:14:00.003+03:00

Στις αγορές του δρόμου

2011-05-02T00:07:00.003+03:00

Τα τρένα που....μείναν (2)

2011-04-16T10:39:00.003+03:00

Fred Boissonnas

2011-04-15T17:36:00.001+03:00

Ο Fred Boissonnas γεννήθηκε στη Γενεύη στις 18 Ιουνίου το 1858. Γιος του Henri - Antoine Boissonnas, ωρολογοποιού και
φαρμακοποιού στη Γενεύη, αλλά και σχεδιαστή, ο οποίος ασχολήθηκε τελικά με τη φωτογραφία λόγω οικονομικής κρίσης στην ωρολογοποιία. Το 1960 ο πατέρας του άνοιξε φωτογραφείο στη Γενεύη. Ο Fred, διστάζοντας να επιλέξει μεταξύ πιάνου και
αρχιτεκτονικής, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Το 1880-1887 εργάστηκε στο στούντιο του πατέρα του, ενώ παρακολούθησε μαθήματα. Το 1888 ανέλαβε το στούντιο του πατέρα του μαζί με τον αδερφό του Edmond-Victor, όπου ένα χρόνο μετά παρουσίασαν την ανακάλυψή τους: την ορθοχρωματική πλάκα, με την οποία ο Fred φωτογράφισε το Mont-Blanc χωρίς ρετουσάρισμα. Το στούντιό του πηγαίνει πολύ καλά, δουλεύοντας κυρίως πορτραίτα και το 1900 έλαβε μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού και κέρδισε αρκετά μετάλλια. Το 1901 άνοιξε στούντιο με τον

Taponnier στο Παρίσι και άλλο ένα στη Ρεμς. Ένα χρόνο μετά δημιούργησε στούντιο στη Λυών και σε συνεργασία με τον Fritz Eggler άνοιξε κι άλλο στην Αγία Πετρούπολη. Το 1903 ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τον Daniel Baud-Bovy, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών στη Γενεύη. Ακολούθησαν και άλλα ταξίδια στην Ελλάδα με τον ομηριστή Victor Berard για το βιβλίο "Ακολουθώντας το πλοίο του Οδυσσέα". Τον Αύγουστο του 1913, μαζί με τον Daniel Baud-Bovy και τον Χρήστο Κάκκαλο, κατακτάει την κορυφή του Ολύμπου. Το 1923 έκλεισε για οικονομικούς λόγους το στούντιο στην Αγία Πετρούπολη, αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι, ταξίδεψε στην Αίγυπτο και το Άγιο Όρος και πέθανε στις 17 Οκτωβρίου το 1946 στη Γενεύη.
O Fred Boissonnas είναι ο πρώτος ξένος φωτογράφος που περιηγήθηκε τόσο πολύ στον ελληνικό χώρο, από το 1903 και για περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ταξίδεψε από την Πελοπόννησο ως την Κρήτη και τον Όλυμπο και από την Ιθάκη ως το Άγιο Όρος. Περιηγήθηκε, φωτογράφισε, έγραψε. Το έργο του, πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα λευκώματά του παρουσιάζει ένα πανόραμα της Ελλάδας του μεσοπολέμου, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης για την Ελλάδα την ίδια περίοδο.

Όταν η φύση έχει κέφια…

2011-04-11T20:57:00.013+03:00

…φτιάχνει βράχια και τα σπέρνει στα ποιο απίθανα σημεία. Τα συγκεκριμένα βράχια αν βρίσκονταν κοντά στην Καλαμπάκα και είχαν κανένα μοναστήρι πάνω τους θα ήταν τουριστικός προορισμός. Δυστυχώς γι αυτά βρίσκονται δεκαπέντε χιλιόμετρα από το Αίγιο στη θέση «Μπουφούσκια». Άντε μετά να κάνουν καριέρα με τέτοιο όνομα!!

Ο σκοτεινός θάλαμος 2

2011-04-09T17:40:00.016+03:00

Εμφάνιση φιλμ

Ο σκοτεινός μας θάλαμος είναι έτοιμος και μας περιμένει !

Θα εμφανίσω με την βοήθεια του Τάκη δύο φιλμάκια Technical Pan που είχα *κάβα*.

Το Technical Pan είναι ένα φιλμ που με κανονικούς εμφανιστές, δίνει πολύ υψηλό (λιθογραφικό) κοντράστ. Αν όμως εμφανιστεί σε TECHNIDOL (Kodak) ή Tetenal, το κοντράστ του πέφτει σ' ένα contrast κατάλληλο για τονική φωτογραφία. Δίνει την καλύτερη διακριτική ικανότητα που υπάρχει και ανύπαρκτο ουσιαστικά κόκκο. Χρησιμοποιώντας το με μηχανή 35mm, θα δούμε αποτελέσματα που δύσκολα ξεχωρίζουν από μεγαλύτερο φορμά. Το Technical Pan έχει ονομαστική ευαισθησία 25 ASA και μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε μόνο στο στούντιο, ή σε μία ηλιόλουστη μέρα ή με τρίποδο. Δυστυχώς κι αυτό καταργήθηκε.

Λοιπόν…

1.Τοποθετώ φίλμ, εξωλκέα, ψαλίδι, reels, και τανκ, σε μια επίπεδη καθαρή από άλλα αντικείμενα επιφάνεια.

2.Βγάζω με τον εξωλκέα τη *γλώσσα* του φιλμ έξω και την κόβω ίσια ώστε να μπαίνει εύκολα στα reels.

Σημαντικό: Αν είναι κομμένη στραβά θα δεινοπαθήσουμε για να περάσει στο spiral.

Μαρτυρίες από τους απ’ έξω από τον θάλαμο για τους μέσα, μιλάνε για πολλή βλαστήμια !!!

3.Η καλύτερη φάση της εμφάνισης για μένα !

Σβήνουμε το φως. Δεν βλέπεις την τύφλα σου ! Τώρα λειτουργεί μόνο η αφή. Παίρνουμε το φιλμ, περνάμε την άκρη του στο spiral και διπλώνουμε σιγά-σιγά μέχρι να τυλιχτεί όλο.

Μόλις φτάσει το φιλμ στο τέρμα του, με το ψαλίδι κόβουμε την άκρη αυτή που είναι κολλημένη στο καρούλι.( δηλ. το τέλος του 36 καρέ).

Σημαντικό: Αν στο θάλαμο είναι δύο και πάνω άτομα με ένα ψαλίδι, προσοχή !!! ο κίνδυνος να βγάλεις κανα μάτι με το ψαλίδι είναι υπαρκτός !

4.Τοποθετώ το spiral με το φιλμ μέσα στο τανκ και κουμπώνω το καπάκι του.

5.Ανάβω το φως.

Το δύσκολο μέρος της διαδικασίας τελείωσε !

6.Ετοιμάζω τα χημικά.

Για το Technical Pan που εμφάνισα εγώ, KODAK TECHNIDOL με ένα μπουκαλάκι φτιάχνεις 600 ml διαλύματος.(δηλ. ένα τανκ δύο φιλμς)

600 ml stop bath και

600 ml στερέωση.

7.Ανοίγω το πάνω καπάκι του τανκ και πλένω το φιλμ αφήνοντας το νερό για λίγο να το *φουσκώσει*

Αδειάζω το νερό και ρίχνω μέσα τον εμφανιστή και ξανακλείνω το καπάκι.

Για το Technical Pan με θερμοκρασία διαλύματος 20°C χρειαζόμαστε 9 λεπτά ανάδευση.

Η ανάδευσή του γίνεται ως εξής: ανακινούμε ζωηρά πάνω κάτω το τανκ κάθε 30 δευτερόλεπτα για 2 – 3 δευτερόλεπτα.

8.Όταν περάσουν τα 9 λεπτά, αδειάζουμε τον εμφανιστή και ρίχνουμε στο τανκ το stop bath για 2 λεπτά ανακινώντας πάλι.

9.Αδειάζουμε το stop bath και ρίχνουμε την στερέωση ανακινώντας για 6 – 7 λεπτά.

10.Αδειάζουμε κι αυτή και πλένουμε το φιλμ με νερό για 20 λεπτά τουλάχιστον.

11.Αν θέλουμε στο τέλειωμα του πλυσίματος στάζουμε στο τανκ με το νερό 2 – 3 σταγόνες Agepon για να μην εμφανιστούν σκιές από φουσκάλες, τρεξίματα και άλατα πάνω στην επιφάνεια του φιλμ. Εγώ δεν έχω δει διαφορά εμφανή εδώ που τα λέμε…!

Σημαντικό: Δεν μπερδεύουμε τα χημικά και τους χρόνους ! Σ’ αυτή την περίπτωση δεν ξέρω λύση.

12.Ξεδιπλώνουμε το φιλμ από το spiral και το κοιτάμε προς το φως.Αν είναι όλο διαφανές χωρίς ίχνη μαύρου σαν αυτό της φωτογραφίας ή όλο κατάμαυρο χωρίς ίχνη διαφανών, το πετάμε στον κάλαθο κατευθείαν και αναρωτιόμαστε…? !!!

Αν είναι εντάξει το κρεμάμε με τα μανταλάκια που είπαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, να στεγνώσει και να ισιώσει.

13.Οταν στεγνώσει το κόβουμε εξάδες, το αρχειοθετούμε για να μην το ψάχνουμε στο μέλλον.

14.Τώρα είναι έτοιμο για σκανάρισμα ή και γιατί όχι για τύπωμα με τον παλιό καλό τρόπο ?<<<

Και μια φωτογραφία από την παραπάνω εμφάνιση !

Τα τρένα που....μείναν (1)

2011-04-07T13:41:00.011+03:00

Στο Ναύπλιο ...

2011-04-06T11:15:00.003+03:00

Το Όνειρο - Τάσος Λειβαδίτης

2011-04-03T17:23:00.002+03:00

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Κάθε νύχτα το ίδιο αλλόκοτο όνειρο.
Σα να βγαίνουν μες' απ' τους τοίχους,
δεν προφταίνεις ν' αμυνθείς,
τον πρώτο τον κυνηγάνε στη λεωφόρο,
τα τσεκούρια τους δεν τον βρίσκουν κι αντηχούν απαίσια
πάνω στην άσφαλτο...
τότε τον κάρφωσαν με την ξιφολόγχη
κανείς δεν ξέρει πως βρέθηκε στα χέρια τους...
Ύστερα κάποιος φάνηκε καβάλα σ' ένα άλογο...
θα ναι η ψυχή του σκέφτηκα...
Τον άλλον τον πνίγουν μέσα σ' ένα μαγαζί
για να με φοβίσουν μάλιστα,
ανοίγουν λίγο την πόρτα και μου δείχνουν το άψυχο χέρι του.
Πριν από μένα ήρθε η σειρά του κοριτσιού...
μείνε εκεί κοντά στον κόσμο, του λέω...ίσως φοβηθούν...
σχεδόν παιδί κι όμως δεν το λυπούνται...
Δεν υπάρχει κανείς εδώ ?...φωνάζω...Μας σκοτώνουν...!
Κι άξαφνα βρίσκονται δίπλα μου...βάζω τρομαγμένος τις φωνές
...Βοήθεια !!!...και ξυπνάω λουσμένος στον ιδρώτα...
αν όμως μια νύχτα δεν μπορέσω να ξυπνήσω την κατάλληλη στιγμή?...

Ο σκοτεινός θάλαμος

2011-03-29T19:23:00.011+03:00

Ζούμε στην εποχή της ψηφιοποίησης !

Τα πάντα ψηφιοποιούνται, η μουσική, ο λόγος, οι εικόνες, ακόμα και η υπόστασή μας.

Εγώ λοιπόν θα πάω πίσω και θα προσπαθήσω να γράψω ένα ποστ για όποιον θέλει να ασχοληθεί ή να θυμηθεί για τα περί του σκοτεινού θαλάμου.
Ο σκοτεινός θάλαμος σαν χώρος είναι απλούστατος ! Ένα δωμάτιο υποχρεωτικά σκοτεινό, με νερό τρεχούμενο, αποχέτευση και ρεύμα.

Μπορεί κάλλιστα σε εναλλακτική να χρησιμοποιηθεί το μπάνιο.

Ο εξοπλισμός του είναι το σημαντικό στην υπόθεση !

Αρχικά απαραίτητη προυπόθεση είναι να βρούμε φιλμ… όχι και τόσο εύκολο πλέον !

Εξοπλισμός

Εξαρτήματα Νο 1 (τανκ και εξωλκεας )

Αν το φιλμ είναι εμπορίου , θα χρειαστούμε ένα ανοιχτήρι

ή έναν εξωλκέα

Αν το φιλμ είναι «γεμισμένο» από μας , δεν θα χρειαστούμε τίποτα από

τα παραπάνω, αφού οι «κασέτες» (καρούλια) των φιλμ ανοίγουν και με το χέρι.Καλύτερη είναι η λύση του εξωλκεα , αφού αυτή η διαδικασία γίνεται με ηρεμία στο φως και όχι με άγχος στο σκοτάδι. Βγάζω τις γλώσσες των φιλμ με τον εξωλκέα και κόβω το φιλμ «ίσια», αφού είναι αδύνατον να περάσει το φιλμ μέσα στο καρούλι του τανκ αν δεν είναι κομμένο ίσια. Εναλλακτικά, μπορούμε να ανοίξουμε τις κασέτες μέσα στο σκοτάδι, χρησιμοποιώντας το ειδικό ανοιχτήρι (μοιάζει με το ανοιχτήρι για τις μπύρες). Όμως, η διαδικασία αυτή θα πρέπει να γίνει στο σκοτάδι και το χειρότερο είναι πως θα πρέπει να κόψουμε μετά το φιλμ, στο σκοτάδι επίσης.

Θα χρειαστούμε ένα τανκ. Ένα καλό τανκ είναι της Jobo

Σημαντικό !
Σε ένα τανκ που χωράει 2 φιλμ, πρέπει πάντα να εμφανίζουμε 2 φιλμ.

Δεν είναι σωστό να αγοράζουμε μεγάλα τανκ και μετά να εμφανίζουμε ένα φιλμάκι. Αυτό ισχύει γιατί ο κατασκευαστής του τανκ έχει υπολογίσει πως όλες οι κινήσεις των υγρών θα βασίζονται στο δεδομένο πως μέσα στο τανκ θα υπάρχουν 2 φιλμ. Οι περιδινήσεις των υγρών είναι κάτι σημαντικό. Αν πάντως είμαστε αναγκασμένοι να εμφανίσουμε ένα μόνο φιλμ σε ένα τανκ που χωράει 2 φιλμ, τότε θα πρέπει να θυμόμαστε πως πρέπει μέσα στο τανκ να βάλουμε και το δεύτερο σπιράλ και φυσικά να γεμίσουμε το τανκ με χημικά όπως ακριβώς θα κάναμε αν είχαμε 2 φιλμ. Τα τανκ περιλαμβάνουν φυσικά και τα ανάλογα σπιράλ (Reel)

Εξαρτήματα Νο 2

(ογκομετρικά δοχεία και αναδευτήρες.

Ωραία !
Το φιλμάκι μας βρίσκεται μέσα στο τανκ που αγοράσαμε. Υπόψη πως μέσα στο τανκ, το φιλμ μπορεί να μείνει όσο θέλουμε πριν αρχίσουμε την διαδικασία της εμφάνισης.

Ογκομετρικά και αναδευτήρες.

Είτε αγοράσουμε υγρό εμφανιστή, είτε εμφανιστή σε σκόνη, θα χρειαστούμε κάποια ογκομετρικά για την ανάμειξη των χημικών. Στη σελίδα της Jobo, μπορείτε να βρείτε τους όγκους των χημικών που χωράει το κάθε τανκ. (Συνήθως το κάθε φιλμ απαιτεί 250ml υγρών).

Χρειαζόμαστε:
1 ογκομετρικό των 100ml για το μέτρημα του εμφανιστή. 2 ογκομετρικά των 500ml (ή των 1000ml αν σκοπεύετε να αγοράσετε τανκ για περισσότερα των 2 φιλμ).

Γράφω 2 ογκομετρικά των 500ml ή των 1000ml για έναν απλό αλλά σημαντικό λόγο. Καλό είναι να μην «μπερδεύουμε» τα ογκομετρικά στα οποία βάζουμε την εμφάνιση, με αυτά στα οποία βάζουμε το fixer. Αυτό μας γλιτώνει από αρκετό άγχος για τέλειο πλύσιμο των ογκομετρικών κάθε φορά που εμφανίζουμε.

Αυτά τα 3 ογκομετρικά αρκούν (τουλάχιστον στην αρχή) Η ποιότητα τους δεν είναι κρίσιμο σημείο. Είναι όμως σημαντική για την τσέπη σας. Δηλαδή, τα ογκομετρικά από σκληρό, άκαμπτο διαφανές υλικό, είναι εντυπωσιακά όταν τα αγοράζουμε, αλλά γρήγορα αποκτούν ραβδώσεις και ρωγμές, με αποτέλεσμα να σπάνε και να ραγίζουν. Καλύτερα είναι τα ελαφρώς μαλακά υλικά (PolyPropylene), συνήθως από ημιδιαφανές πλαστικό.

Θα χρειαστούμε και δυο αναδευτήρες.

Πρόκειται για ευτελή εξαρτήματα, πολύ χρήσιμα όμως.

Βοηθούν να ανακατεύουμε τα χημικά μας χωρίς να προκαλούμε αφρό.
Ο αφρός (που προκαλείται από τον αέρα που αναμειγνύεται με τα υγρά καθώς ανακατεύουμε) είναι ο,τι το χειρότερο για τον εμφανιστη μας.

Αφενός τον καταστρέφει με την οξείδωση και αφετέρου, οι φυσαλίδες μπορεί να «σταθούν» πάνω στο φιλμάκι μας και δεν είναι ότι καλύτερο. Προσοχή λοιπόν στην ανάδευση. Επίμονα αλλά ευγενικά.

Εξαρτήματα Νο 3

Θα χρειαστούμε και μερικά δοχεία αποθήκευσης των υγρών.

Σ’ αυτό μπορεί να σας βοηθήσει το φωτογραφείο της γειτονιάς σας, που σίγουρα πετάει κάθε βδομάδα στα σκουπίδια ένα σωρό τέτοια πλαστικά δοχεία. Εναλλακτικά, κάθε σκληρό δοχείο που κλείνει καλά, είναι κατάλληλο. Θα χρειαστούμε 2-3 μπουκάλια που να χωράνε ένα λίτρο.

Θερμόμετρο – Χρονόμετρο – Χωνί – Γάντια

Εμφάνιση χωρίς θερμόμετρο δεν γίνεται.

Θα χρειαστούμε ένα απλό αλλά ακριβές θερμόμετρο.

Θα πρέπει επίσης να έχουμε και ένα θερμόμετρο τοίχου στο θάλαμο.

Γενικά πρέπει να ξέρουμε τη θερμοκρασία δωματίου, έτσι ώστε να «κρατάμε τα μπόσικα» (να είμαστε προετοιμασμένοι δηλαδή για

την μεταβολή της θερμοκρασίας της εμφάνισης κατά την διάρκεια της διαδικασίας).

Αν έχετε ευαίσθητο δέρμα, αλλά και γενικά για λόγους υγείας, καλό είναι σε όλη την διαδικασία να φοράτε αυτά τα φτηνά χειρουργικά γαντακια που πουλάνε τα φαρμακεία.

Είναι πάμφθηνα.

Ένα χωνάκι θα βόλευε επίσης.

Δεν χρειάζεται τίποτα ακριβό.

Και τα super market έχουν πάμφθηνα.

Θα χρειαστούμε και κάτι να μετράμε το χρόνο.

Πέρα από τον συνολικό χρόνο της εμφάνισης και του fixer (5-10 λεπτά), θα πρέπει να κάνουμε μια ανάδευση του τανκ κάθε 30 ή 60 δευτερόλεπτα. Άρα θέλουμε κάτι που να δείχνει δευτερόλεπτα.
Ούτε και εδώ χρειάζονται σπατάλες. Το ρολόι του χεριού είναι αρκετό.

Μανταλάκια και διάφορα μικροπράγματα

Θα χρειαστούμε ειδικά μανταλάκια (Film Clips), και προαιρετικά μια λαβίδα για το στράγγισμα του φιλμ (Film Wiper).

Τα μανταλάκια θα τα χρειαστούμε όταν τελειώσει η διαδικασία για να κρεμάσουμε το φιλμ κάπου να στεγνώσει. Πρόκειται για ειδικά μανταλάκια τα οποία τρυπούν με δυο λεπτές ακίδες το φιλμ έτσι ώστε να σταθεροποιηθούν πάνω σ’ αυτό.

Δεν μας πειράζουν οι μικρές τρύπες που ανοίγουν οι ακίδες, αφού θα βρίσκονται στην άκρη του φιλμ, εκεί που δεν υπάρχουν φωτογραφίες.
Τα φιλμ clips υπάρχουν σε διάφορες ποιότητες.
Κυκλοφορούν συνήθως σε ζευγάρια και είναι το ένα βαρύ και το άλλο ελαφρύ.
Στην πάνω μεριά του φιλμ βάζουμε το ελαφρύ και στην κάτω το βαρύ (έχει ένα βαρίδι ενσωματωμένο) έτσι ώστε το φιλμ να τεντώνεται από το βάρος καθώς θα στεγνώνει, με αποτέλεσμα να ισιώσει και να μην παρουσιάζει φαινόμενα κύρτωσης, μετά θα το κόψουμε σε εξάδες και θα το βάλουμε στα ειδικά φύλλα αρχειοθέτησης.

Έτσι θα έχουμε εντελώς επίπεδο φιλμ,πράγμα σημαντικό και για την εκτύπωση, αλλά και για το σκανάρισμα. Αυτά είναι τα «πάγια». Θα χρειαστούμε επίσης ένα σχοινάκι για το άπλωμα.

Αυτά για τώρα ! Επόμενο κεφάλαιο για την εμφάνιση.

Πηγή : http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=4590.0

"Απουσία"

2011-03-18T13:59:00.007+02:00

Στην άκρη της θάλασσας

2011-03-12T11:09:00.008+02:00

Τάκης Τλούπας (1920-2003)

2011-03-07T16:37:00.007+02:00

Ο Τάκης Τλούπας γεννήθηκε στην Λάρισα και εκεί έζησε και δημιούργησε το φωτογραφικό έργο του.
Γιός ξυλογλύπτη ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του αρχικά, αλλά οι ανάγκες του βιοπορισμού τον έκαναν φωτογράφο.
Η Φωτογραφία τον ενθουσίασε, κι από το 1945 και μετά που είχε φωτογραφείο στην Λάρισα, στον ελεύθερο χρόνο του, ανάμεσα σε φωτογραφίσεις γάμων και τυπώματα φωτογραφιών ταυτότητας, δημιουργεί ένα μοναδικό φωτογραφικό έργο.
Χωρίς καμία επίσημη χρηματοδότηση ή ιδιότητα, φωτογραφίζει την Θεσσαλική γη και τους ανθρώπους της, τα βουνά της Πίνδου και τους ξωμάχους.
Οι φωτογραφίες του είναι σαφέστατα ένα πολύ σημαντικό φωτογραφικό ντοκουμέντο, χρήσιμο στην όποια ιστορική ανασύνθεση των τόπων και των ανθρώπων στην διάρκεια 40 χρόνων καθοριστικών για την σύγχρονη Ελλάδα.
Είναι όμως και καλλιτεχνική, δημιουργική φωτογραφία -πέστε την όπως θέλετε- με όλη την σημασία της λέξης.
Ο Τάκης Τλούπας είναι ένας ξωμάχος της φωτογραφίας, οργώνει και αυτός με το Ελληνικό φως τις φωτογραφικές του πλάκες με μια ματιά που δεν εξαντλείται στο γραφικό και στον νατουραλισμό.

πηγή: http://photothessaloniki.ning.com/forum/topics/thakes-tlohupas-19202003

Λόγω της ημέρας...

2011-02-28T12:13:00.001+02:00

Στη θάλασσα...

2011-02-22T14:22:00.006+02:00

...ένα χειμωνιάτικο απόγευμα!

Δημήτρης Χαρισιάδης

2011-02-18T16:21:00.002+02:00

Γεννήθηκε στην Καβάλα. Από μεγαλοαστική οικογένεια που του δίνει την δυνατότητα μιας ιδιαίτερης καλλιέργειας για τα δεδομένα της εποχής.Μια φωτογραφική μηχανή που του χαρίζουν στα 16 του τον πρωτοφέρνει σε επαφή με την φωτογραφία. Παρόλο που σπουδάζει χημεία στην Λωζάνη και με την επιστροφή του δουλεύει στο εργοστάσιο του πατέρα του,αρχίζει όλο και περισσότερο να ασχολείται με την φωτογραφία μέχρι που τον κερδίζει ολοκληρωτικά.Φωτογραφίζει από το 1940 για λογαριασμό
του στρατού ώς έφεδρος αξιωματικός το Αλβανικό μέτωπο και από την κατοχή και μετά ώς συνεργάτης για διάφορες ξένες αποστολές και οργανισμούς εξασφαλίζοντας με άνεση τα υλικά και τα μηχανήματα που χρειάζεται, σε πολύ δύσκολες εποχές για την Ελλάδα.Συνεργάζεται με το Associated Press , το περιοδικό Life και το δίκτυο CBS. Το 1956 ξεκινάει το φωτογραφικό του πρακτορείο.Φωτογραφίζει τα πάντα για τους πάντες με τους συνεργάτες του ,δουλεύει συνήθως μεσαίο φορμά και παρόλο τον φόρτο πάντα βρίσκει χρόνο να φωτογραφήσει για τον εαυτό του.Από τις συμμετοχές του σε εκθέσεις πιο σημαντική θεωρείται η συμμετοχή του -μοναδικός Έλληνας-στην έκθεση "The family of man" του Μ.Ο.Μ.Α.
Πρωτοστατεί στην ίδρυση της Ε.Φ.Ε. και συμμετέχει στις δραστηριότητες της,ένας άνθρωπος που η φωτογραφία ήταν η ζωή του. Το αρχείο του από 120000 αρνητικά είναι μια σημαντική καταγραφή της Ελλάδας της ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο. Μιας Ελλάδας αισιόδοξης και δημιουργικής και τις περισσότερες φορές χαμογελαστής που όμως είναι μόνο η μια πλευρά της. Το αρχείο του ανήκει τώρα στο μουσείο Μπενάκη.

Πηγή: www.fotoart.gr

"Άγριο" τοπίο

2011-02-17T22:16:00.004+02:00

Σκηνές στο δρόμο

2011-02-02T10:48:00.003+02:00

Στιγμές

2011-01-30T22:45:00.001+02:00

Τόποι

2011-01-30T22:40:00.002+02:00

Αχαΐα...

2011-01-27T23:03:00.003+02:00

...γεμάτη αντιθέσεις!!

Under Heaven

2011-01-14T20:33:00.002+02:00

Γαλήνη!

2011-01-09T21:36:00.003+02:00

Σκηνές!

2011-01-07T20:51:00.002+02:00

Fog Around...

2011-01-03T22:02:00.003+02:00

Σκηνές!

2010-12-30T23:48:00.002+02:00

Γ(ο)ητεύοντας το φακό !!!

2010-12-19T22:28:00.006+02:00

Νυχτερινή βόλτα στην πόλη 3

2010-12-12T23:50:00.005+02:00

Νυχτερινή βόλτα στην πόλη 2

2010-11-25T14:44:00.003+02:00

Λιμάνια

2010-11-23T20:18:00.009+02:00

Δημήτρης Λιαντίνης Μέρος 2

2010-11-05T01:24:00.003+02:00

13 Μαίου 1994

Ο Δημήτρης Λιαντίνης με τους φοιτητές δασκάλους στη μονή Καισαριανής

Απόδραση Στη Μοναξιά

2010-10-31T11:42:00.008+02:00

Νυχτερινή βόλτα στην πόλη

2010-10-13T20:48:00.006+03:00

Φθινόπωρο

2010-10-06T11:41:00.010+03:00

Βουνό και θάλασσα, νότια και βόρεια όρια της πόλης του Αιγίου.
Πανέμορφα και αυτή την εποχή!!

Στον απόηχο μιας έκθεσης

2010-09-27T00:10:00.040+03:00

Συνήθως όταν τα φώτα σβήνουν έρχεται η ώρα της περίσκεψης και της περισυλλογής , της πληρότητας ή της ψυχρής μελαγχολίας , της απαρχής νέων στόχων ή και κάποιες φορές της άτακτης υποχώρησης…

Εγώ όμως δεν θα μιλήσω για όλα αυτά τα παραπάνω αλλά θα κάνω μια μικρή αναφορά στους τρείς ερασιτέχνες φωτογράφους που με κατάθεση ψυχής πραγματοποίησαν αυτή την έκθεση με τίτλο * Η Άλλη Διάσταση *.

Στην έκθεση εξέθεσαν φωτογραφίες τους ο Τάκης Κουτσαντώνης, η Βίκυ Τζουρά και ο Νίκος Ζησιμόπουλος, ο υπογράφων αυτή την ανάρτηση.

Εγώ λοιπόν γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Αίγιο. Η πρώτη μου επαφή με την φωτογραφία ως τέχνη και τεχνική ήταν πριν είκοσι πέντε χρόνια. Κουβαλώντας επιρροές από τον André Kertész αλλά και από πιο σύγχρονους φωτογράφους, προσπαθώ να αποδώσω φωτογραφικά την άλλη όψη της ύλης ή του άϋλου. Ο φωτογραφικός εξοπλισμός μου απαρτίζεται εκτός της πρώτης μου Pentax MX, από μία Pentax MZ-5N και μία Pentax k10D.

Έχω συμμετάσχει σε έξι εκθέσεις και δύο διαγωνισμούς φωτογραφίας .

Η μία στον ετήσιο παγκόσμιο διαγωνισμό του Γαλλικού περιοδικού *Photo* και η άλλη στο περιοδικό *Φωτογράφος* αποσπώντας ισάριθμες διακρίσεις.

Παράλληλα με την φωτογραφία, μου αρέσει η μουσική και η αμπελουργία όπου και ασχολούμαι ερασιτεχνικά.

Η φωτογραφία σαν δημιουργία είναι ένα μέσο έκφρασης πολύ παρεξηγημένο στις μέρες μας και παρ’ ότι τα εργαλεία της φωτογράφισης είναι προσιτά στον καθένα μας, το αισθητικά απαίδευτο πνεύμα συνεχίζει να βλέπει, με την ίδια καθημερινή πεζότητα άκοπα, ακόμα και μέσα από το φωτογραφικό φακό.

Η Βίκυ Τζουρά, η πιο μικρή της παρέας, γεννήθηκε στην Πάτρα και μεγάλωσε στο Αίγιο. Φωτογραφίζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Σε κάθε φωτογραφία της αντικατοπτρίζεται το έργο μεγάλων φωτογράφων, ζωγράφων αλλά και η ίδια η ζωή.Η ιδιαίτερη ματιά της γίνεται φωτογραφικό έργο τέχνης μέσα από την Canon ixus 970 και την Nikon d40.

Το δημιουργικό της ταλέντο την καθιστά δεδομένη συμμετοχή σε μια έκθεση φωτογραφίας με αποτέλεσμα τεσσάρων συμμετοχών σε εκθέσεις παρά το νεαρό της ηλικίας της.

Ανήσυχος χαρακτήρας, της αρέσει ακόμη το βόλει, το ποδήλατο, η χειμερινή κολύμβηση, η γιόγκα, η μουσική ,και ο κινηματογράφος !

Το τρίπτυχο

φωτογραφία=έλξη

φωτογραφία=συμβάν

φωτογραφία=θάνατος

είναι ο συναισθηματικός της σύνδεσμος με την δημιουργική φωτογραφία.

Ο Τάκης Κουτσαντώνης γέννημα και θρέμμα Αιγιώτης, επηρεασμένος από τον Henri Cartier-Bresson καθώς και από φωτογράφους που έκαναν τέχνη την φωτογραφία δρόμου, όπως ο Garry Winogrand και ο Josef Koudelka δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στη φωτογράφιση ανθρώπων και σκηνών της καθημερινότητας.Φωτογραφίζει συστηματικά πάνω από δέκα χρόνια.

Εχει έξι συμμετοχές σε φωτογραφικές εκθέσεις και μία συμμετοχή, με διάκριση, στον ετήσιο παγκόσμιο διαγωνισμό του Γαλλικού περιοδικού *Photo* του 2005.

Ο φωτογραφικός εξοπλισμός του είναι το βαρύ πυροβολικό της παρέας και αποτελείται από μια τηλεμετρική Contax G2 , μία compact Panasonic Lumix LX3 και το τελευταίο του απόκτημα είναι η Nikon D 700. Η φωτογραφία για τον Τάκη δεν είναι ένα χόμπι αλλά τρόπος ζωής.

"Αδέσποτοι κι ωραίοι"

2010-09-16T12:17:00.003+03:00

Σκιές

2010-09-12T02:43:00.007+03:00

Έκθεση Φωτογραφίας - Photo exhibition

2010-07-30T17:45:00.014+03:00

Η έκθεση αυτή έχει τίτλο

) η αλλη διασταση (

Σε πείσμα των καιρών προσπαθούμε να βρούμε διεξόδους υπέρβασης της καθημερινότητας και της αδράνειας
Υπο την επιρροή διαφορετικών φωτογραφικών ρευμάτων ανακαλύπτουμε, έχοντας εργαλείο τον φωτογραφικό φακό, μια άλλη εσώψυχη διάσταση επικοινωνίας, που μας επιτρέπει να καταθέσουμε την δική μας ερμηνεία για την πραγματικότητα οπως την αντιλαμβανόμαστε μέσα απο ένα τοπίο, ένα πορτρέτο, ή μια έννοια...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

The tittle of the exhibition is

) another dimension (

Despite our difficult days we are trying to find outlets of everyday life and escape inertia.

Influenced by different photographic currents we discover, using a camera as our tool, another dimension of communication,where we are allowed to deposit our interpretation of reality, as we perceive it through a landscape, a portrait or a concept...

Nikos

Takis

Έκθεση Φωτογραφίας

2010-07-30T17:33:00.005+03:00

Από την Παρασκευή 06 Αυγούστου, θα φιλοξενείται στο *Αγρόκτημα Κρυσταλλένια* Χατζή Αιγίου,

έκθεση δημιουργικής φωτογραφίας με την συμμετοχή Αιγιωτών ερασιτεχνών φωτογράφων.

Θα εκθέσουν φωτογραφίες τους, ο Νίκος Ζησιμόπουλος , ο Τάκης Κουτσαντώνης και η Βίκυ Τζουρά.

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 25 Αυγούστου.

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει.

Χορός

2010-07-18T16:46:00.003+03:00

Στα παρασκήνια...

2010-07-16T01:20:00.005+03:00

Χορός

2010-07-11T00:02:00.003+03:00

Σκιές

2010-06-27T18:48:00.001+03:00

Αφιέρωμα στον καθηγητή φιλοσοφίας Δημήτρη Λιαντίνη

2010-06-25T17:03:00.017+03:00

Ο Δημήτρης Λιαντίνης (23 Ιουλίου 1942 - 1998) υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της αγωγής και της Διδακτικής των Ελληνικών μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο.

Το επώνυμό του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε σε Λιαντίνης για να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας.
Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, Τμήμα Φιλολογίας. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε εκ νέου στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978 έγινε Διδάκτωρ με βαθμό «άριστα» και θέμα της διδακτορικής διατριβής: «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».

Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των Ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε ελληνικό σχολείο στο Ludwigshafen. Εκτός του Πανεπιστημίου δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και σε διάφορα ΠΕΚ.

Το 1973 παντρεύτηκε την καθηγήτρια θεολογίας Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη.

Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Τον Ιούλιο του 2005 ο συγγενής του Παναγιώτης Νικολάκακος οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μία σπηλιά του Ταϋγέτου, όπου μέσα κείτονταν ο ίδιος. Όπως έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή. Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο νεκρός ήταν ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου, η οποία ωστόσο δύναται να προσδιοριστεί μεταξύ 1ης και 5ης Ιουνίου 1998. Παρότι η επιθυμία του ίδιου ήταν τα οστά του να μείνουν στον Ταύγετο, τελικά ενταφιάστηκαν στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών Κορινθίας.

Έγραψε εννέα βιβλία φιλοσοφικού και παιδαγωγικού στοχασμού. Τα βιβλία του είναι τα εξής:

* Έξυπνον Ενύπνιον (1977): Ερμηνεύει φιλοσοφικά και σε σχέση με την αρχαία Ελλάδα τις ελεγείες του Ντούινο του Ρίλκε. Το βιβλίο με μικρές διαφοροποιήσεις αποτελεί απόδοση στη δημοτική της διδακτορικής του διατριβής (που ήταν σε καθαρεύουσα) με τον τίτλο "Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στς ελεγείες του Duino του R. M. Rilke".
* Χάσμα σεισμού (1977): Ερμηνεύει φιλοσοφικά το έργο του Σολωμού. Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1978.
* Ίδε ο άνθρωπος (1979) του Νίτσε: Απόδοση στην ελληνική με προλόγισμα (ο Λιαντίνης αναφερόμενος στη μεταφραστική του εργασία χρησιμοποιεί το ρήμα ελλήνισε).
* Ο Νηφομανής (1982): Αναλύεται η ποίηση του Γιώργου Σεφέρη με φιλοσοφικές συντεταγμένες.
* Homo educandus (1984): Εγχειρίδιο φιλοσοφίας της αγωγής.
* Πολυχρόνιο (1987): Εξετάζει τη φιλοσοφία της στοάς και την επίδρασή της στην πολιτική της Ρώμης.
* Διδακτική (1989): Παιδαγωγικό εγχειρίδιο αρχών και μεθόδων της διδακτικής, προορισμένο για τους φοιτητές.
* Τα Ελληνικά (1992): Αναφέρεται στη διδακτική των αρχαίων και νέων ελληνικών, κυρίως της λογοτεχνίας (με κριτήρια για την αποτίμηση του ποιητικού έργου), και προορίζεται για εκπαιδευτικούς. Περιέχει ενδεικτικό κατάλογο κειμένων τα οποία πρέπει να κατέχει ο εκπαιδευτικός για προσωπική του κατάρτιση.
* Γκέμμα (1997): Περιέχει 16 αυτόνομα κεφάλαια με κυρίαρχα ζητήματα το περί Θεού ερώτημα, τη συνείδηση του "ελληνοέλληνα" και το πρόβλημα του θανάτου στη σύζευξή του με τον έρωτα.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ

Διοτίμα μου,

Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.

Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.

Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.

Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.

Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπουκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.

Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.

Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.

Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή*, το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή*, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης

Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης

http://www.liantinis.org/index.php

Αποσπάσματα-ντοκουμεντο από το τελευταίο μάθημα του Δημήτρη Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου. Τέσσερεις ημέρες αργότερα ο Λιαντίνης θα πάρει το δρόμο τον δικό του προς τον Ταυγετο.

Σούνιο

2010-06-22T10:56:00.003+03:00

Ναός του Ποσειδώνα

Pedro Luis Raota

2010-06-16T17:28:00.001+03:00

Pedro Luis Raota

2010-06-16T17:16:00.009+03:00

Οι φωτογραφίες του με τόνους από φωτεινές πηγές σε σκοτεινό φόντο,έχουν καταστεί σχεδόν σήμα κατατεθέν του Αργεντίνου Pedro Luis Raota.
Ο Pedro Luis Raota γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1934 στην επαρχία του Ελ Τσάκο, απο
γονείς αγρότες. Ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος άφησε τη γενέτειρά του για να ανακαλύψει τον κόσμο. Μετακόμισε στη Σάντα Φε της Veracruz που ήταν η πρώτη στάση στο μακρύ ταξίδι του.
Σε αυτό το χώρο γίνεται η πρώτη επαφή με την φωτογραφία και αποφασίζει να πουλήσει το ποδήλατό του για να αγοράσει μια φωτογραφική μηχανή.
Ετσι αρχίζει να φωτογραφίζει για τα έξοδά του προς το ζην με φωτογραφίες διαβατηρίου.
Δεύτερη στάση του είναι η πόλη του Villaguay, Entre Rios, όπου έκανε ένα φωτογραφικό στούντιο και να άρχισε να εργάζεται εντατικά. Στην αρχή δεν κερδίζει πολλά, αλλά από την επιθυμία για πρόοδο δεν θα μπορούσε να σταματήσει.
Το 1966 κέρδισε το πρώτο βραβείο σε ένα διαγωνισμό φωτογραφίας που διοργάνωσε το
Ισπανόφωνο World.
Το 1967, την ίδια στιγμή που στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, λαμβάνει χώρα
μια έκθεση φωτογραφίας με τίτλο *Ασυνήθιστες φωτογραφίες*, μεταξύ 2500 συμμετεχόντων
απο όλο τον κόσμο κερδίζει το δεύτερο βραβείο.
Από το 1968 αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται τα βραβεία και τα τρόπαια αλλά πραγματικά σημαντικό γεγονός της χρονιάς είναι όταν τα έργα του περιλαμβάνονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και στο Μουσείο του Τέξας Lonwieu.
Παρά την ξαφνικό θάνατό του στις 4 Μαρτίου 1986 εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους δέκα καλύτερους φωτογράφους του κόσμου.
Ο Raota είναι, πάνω απ' όλα ένας ευαίσθητος άνθρωπος που ξέρει να δημιουργεί εικόνες γεμάτες πάθος χαρά και τρυφερότητα, ή να ξεχειλίζουν καταστροφικότητα και να σφυρηλατεί μια φωτογραφική γλώσσα μιάς απείρου εννοιολογικής σαφήνειας.
Η τέχνη του αποπνέει το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του δημιουργού του:
Βαθιά και απέραντη ανθρωπιά που βοηθά να σώσει τις κοινές εμπειρίες για όλα τα ανθρώπινα όντα... Μέσα από το φακό... Μέσα από την ψυχή.

Το «φως» της νύχτας

2010-06-14T17:31:00.004+03:00

Το «φως» της νύχτας

2010-06-07T13:31:00.004+03:00

Ακρόπολη Αθηνών

2010-06-01T14:38:00.002+03:00

Ερέχθειο

I Volti Assorti di Gual

2010-05-26T00:14:00.001+03:00

Παλιό λιμάνι Αιγίου.

2010-05-25T14:26:00.001+03:00

Το «φως» της νύχτας

2010-05-21T01:42:00.004+03:00

συνέχεια...

Το «φως» της νύχτας

2010-05-18T14:12:00.003+03:00

Η νύχτα προσφέρεται για φωτογραφικά παιχνίδια.
Ο παρατεταμένος χρόνος έκθεσης που χρειάζεται να βγει μια νυχτερινή φωτογραφία , συν κάποια αυτοσχέδια φωτιστικά, συν αρκετή φαντασία και το σκοτάδι μεταμορφώνεται!!!

Μουσικοί του δρόμου

2010-05-15T14:52:00.003+03:00

Μουσικοί του δρόμου 2

2010-05-14T01:35:00.005+03:00

Μουσικοί του δρόμου

2010-05-10T22:44:00.004+03:00

Ενα αφιέρωμα στους άγωστους,ελεύθερους και υπερβατικούς μουσικούς του δρόμου...