Magic !!

Ομίχλη !

Aφιερωμένο Σε Όσους Γεννήθηκαν Πριν Το 1985

Το έχω διαβάσει πολλές φορές ανά καιρούς...κυκλοφορεί στο net όπως ακριβώς κυκλοφορεί και στις 
αναμνήσεις μας...
...το έχω διαβάσει, αλλά κυρίως αυτό που με σπρώχνει να το αναπαραγάγω, είναι ότι το έχω ζήσει...! 
Πάμε λοιπόν...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους
«υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
 Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας,τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ):D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Α. ΚΟΤΖΑΚΑΡΗΣ

If Elgin...

If Elgin - The Poster Slide Show από newsview

Street photography from Greece by George Poutachidis

Διαγωνισμός Φωτογραφίας

Διαγωνισμό ερασιτεχνικής φωτογραφίας ένταξε η σελίδα *Απρόσμενη Αιγιάλεια!*
με θέμα Ένα ποτάμι εικόνες σαν δρώμενο, στο πρόγραμμα του Περάσματος στο Φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού που διοργανώνει για 31η χρονιά ο Σύλλογος Ορειβασίας Καλαβρύτων.
Οι συμμετοχές ήταν πολλές και οι φωτογραφίες αρκετά όμορφες και ιδιαίτερες .
Φαίνεται ότι ο καθαρός αέρας και η επαφή με την φύση ξύπνησαν την καλλιτεχνική υπόσταση των Αιγιαλέων και έκαναν θαύματα !

Παραθέτω τις τρείς που πρώτευσαν.

Μπράβο παιδιά και καλή συνέχεια !

Για περισσότερα http://www.aprosmeniaigialeia.gr

Pedro Luis Raota

I Volti Assorti di Gual

ΑΒΑΤΟΝ - ΥΜΗΝΑΟΝ - HYMENAON

Ενα αριστουργηματικό video...
Παραθέτω το κείμενο αυτούσιο.

How could someone find the words to talk about music... Music is beyond imagination and yet always bound to be hindered or limited by it. Actually, it is a mistake to believe that we express ourselves through music; it is music that seeks means of expression through us, even though we tend to believe the opposite.
We are but agents; agents of musics spirit. Music is not a mere form of entertainment. It is knowledge. It is the condition in which we can actually have the SANCTUM SANCTORIUM, to our personal sanctuary. It is a lifetimes struggle for self-integration.
How can we speak of music? One can only feel it, sliding inside ones ears, chest, thoughts and mind, untold, inexpressible.
Music always finds the way to slip through the hands of time, thus making us even a few instants, eternal

Ioannis Papadakis
AVATON

"Κοντέινερ"

Το editorial του περιοδικού κοντέινερ την Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου.

Βία σε κοινή θέα

Του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη

Μην αγχώνεσαι, η ζωή είναι ωραία, χαμογελάστε, έτσι πρέπει, μετανοείτε, η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία, απαγορεύεται η αναστροφή, ένα και ένα κάνουν δύο, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, μην κάνεις στους άλλους ότι δεν θέλεις να σου κάνουν, το πάχος μικραίνει τη ζωή, Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, πρόσεχε πως μιλάς, είναι καθήκον σου, το πρωινό είναι το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας, η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο με την τεκνοποίηση, ου μοιχεύσεις, υποχρεωτική πορεία, τηλεφώνησε τώρα, το μέγεθος δεν έχει καμία σημασία, ωραίες ιδέες είναι οι μεγάλες ιδέες, κατάλληλο για όλους, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, ζήσε τη ζωή σου, δεν προλαβαίνω, το ζωικό λίπος φράζει τις αρτηρίες, σταθερό επιτόκιο, 80-65-80, η ιστορία διδάσκει, όταν ακούς «τάξη», ανθρώπινο κρέας μυρίζει, το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, τι θα πουν οι άλλοι;, δεν μπορώ σημαίνει δεν θέλω, παν μέτρο άριστο, ακατάλληλο κάτω των δεκαοχτώ, εδώ είναι Βαλκάνια, απαγορεύεται η στάθμευση, ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα, ορκίσου, η κόλαση είναι οι άλλοι, ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, μην ορέγεσαι τη γυναίκα του άλλου, αγάπα τον πλησίον σου, τα παιδιά είναι ευτυχία, σκέφτομαι άρα υπάρχω, μην κρίνεις για να μη κριθείς, είσαι ο και λέγεσαι, η σιωπή είναι χρυσός, προορισμός του ανθρώπου είναι η διαιώνιση του είδους, ανάλωση κατά προτίμηση, μάθε τέχνη και άστην, ο καθένας είναι άξιος της μοίρας του, είναι λάθος και το ξέρεις, οι έσχατοι έσονται πρώτοι, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά από την απομάκρυνση από το ταμείο, ο χρόνος είναι χρήμα, η τέχνη εξυψώνει τα ήθη, όταν θέλεις κάτι πραγματικά ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου, και επειδή το μεγαλύτερο πρόβλημα του Κόσμου είναι ότι οι βλάκες είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οι ευφυείς είναι γεμάτοι αμφιβολίες, τη γλάστρα που θωρείς αριστερά στη σκάλα ως ανεβαίνεις, θα την εδείς στα δεξιά όταν θα κατεβαίνεις. Κάπως έτσι ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Το Τελευταίο Αντίο...

Η ιστορία μιας φωτογραφίας

Η παραπάνω φωτογραφία έχει διακριθεί το 2002 στον ετήσιο διαγωνισμό του World PressPhoto. Δε γνώριζα το όνομα του φωτογράφου ούτε την κατηγορία στην οποία βραβεύτηκε, την κράτησα στο αρχείο μου και τη μνήμη μου γιατί τη θεωρούσα (και θεωρώ) κορυφαία φωτογραφία. Ανακάλυψα τυχαία πριν λίγες μέρες το όνομα του φωτογράφου. Πρόκειται για τον Fernando Marcos ο οποίος είναι επίσημος φωτογράφος στην εθνική εταιρία χορού της Ισπανίας. Πρόσφατα έδωσε ο ίδιος στη δημοσιότητα τον τόπο και τον τρόπο που έγινε η φωτογράφηση. Δεν πρόκειται για κάποιον καταρράκτη σε κάποιο εξωτικό μέρος αλλά για τη σκηνή ενός θεάτρου. Χρησιμοποίησε μαύρο φόντο, προσεγμένο φωτισμό και το νερό του καταρράκτη δεν είναι τίποτε άλλο από "αλάτι" που πέφτει από έναν ειδικό μηχανισμό.

Στην παρακάτω έγχρωμη και από διαφορετική γωνία φωτογραφία φαίνετε το όλο στήσιμο.