Pierrot Men... ο φωτογράφος της Μαδαγασκάρης.

Ο Pierrot Men γεννήθηκε το 1954 στην ανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης, στην πόλη Fianarantsoa, όπου και διατηρεί σήμερα το μεγαλύτερο φωτογραφικό εργαστήρι. Η σχέση του με τη φωτογραφία ξεκινά το 1974 όταν άνοιξε το πρώτο φωτογραφικό του κατάστημα για να υποστηρίξει οικονομικά την πρώτη του αγάπη που ήταν η ζωγραφική. Για περίπου 17 χρόνια έκανε φωτογραφίες για ταυτότητες, γάμους κλπ, ενώ  ταυτόχρονα φωτογράφιζε και κάποιες σκηνές απλά για να τις θυμάται και να τις ζωγραφίσει αργότερα. Αυτό γινόταν μέχρι που ένας φίλος του τον έπεισε ότι οι φωτογραφίες του έχουν πολύ καλύτερο εικαστικό αποτέλεσμα από τη ζωγραφική του. Έτσι εγκατέλειψε τη ζωγραφική και ασχολήθηκε εξολοκλήρου με τη φωτογραφία. Η αναγνώριση ήλθε το 1994   όταν κερδίζει το πρώτο βραβείο του Mother Jones (Σαν Φρανσίσκο) με έπαθλο μια Leica, την οποία δε έχει εγκαταλείψει από τότε. Το φωτογραφικό του έργο του Pierrot Men έχει πλέον διεθνή αναγνώριση και έχει  αποτελέσει αντικείμενο πολλών εκθέσεων και εκδόσεων.

http://www.pierrotmen.com/index.php

Josef Sudek

Ο «ποιητής της Πράγας» Αυτός είναι ο τίτλος που έδωσαν στον μεγάλο φωτογράφο.

Τον αξίζει αυτόν τον τίτλο ο Sudek. Τον κέρδισε με απίστευτη επιμονή και αγάπη για την ζωή.
Ο Sudek γεννήθηκε το 1896 σε μικρό χωριό έξω από την Πράγα.
Υπήρξε κακός μαθητής. Οι φίλοι του τον πείραζαν και του έλεγαν πως «είτε θα καταλήξει στην αγχόνη , είτε θα γίνει βοσκός»
Αποφασίζει να γίνει βιβλιοδέτης και στα δεκαεπτά του χρόνια αποκταει το σχετικό δίπλωμα. Παράλληλα αρχίζει να ασχολείται και με τη φωτογραφία.
Έχει βγάλει κάπου 150 φωτογραφίες με μια μικρή μηχανή όταν τον καλούν στον στρατό. Ο Sudek είχε την ατυχία να πάει στρατιώτης στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.
Λίγο αργότερα , στο Ιταλικό μέτωπο , χάνει όλο το δεξί του χέρι.
Δεν παραπονέθηκε ποτέ για αυτό. Αντιθέτως είπε : «Ευτυχώς που έχασα το χέρι μου. Θα ήταν πολύ χειρότερα αν είχα χάσει το κεφάλι μου»

Δημήτρης Παπαδήμος Ο Ταξιδιώτης φωτογράφος

Ο Δημήτρης Παπαδήμος γεννήθηκε στο Κάιρο το 1918, όταν ακόμα ήκμαζε εκεί η ελληνική παροικία. Με τη φωτογραφία πειραματίστηκε από τα εφηβικά του χρόνια, ενώ από νωρίς εκδήλωσε την επιθυμία να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Συστηματικά όμως ασχολήθηκε με τη φωτογραφία στα χρόνια της υπηρεσίας του ως στρατιωτικού φωτογράφου στις Ελληνικές Δυνάμεις Μέσης Ανατολής και στο Γραφείο Τύπου της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Με τη λήξη του πολέμου και την τραγωδία των Δεκεμβριανών, που αποτύπωσε με το φακό του, ο Παπαδήμος εγκαινίασε μια νέα φάση δημιουργικής δραστηριότητας που συνδύαζε τα δυο του πάθη: το ταξίδι και τη φωτογραφία. Κατά τη διάρκεια μιας γόνιμης δεκαετίας (1946-1956) και πριν από τη μόνιμη εγκατάστασή του στην Ελλάδα, ο Παπαδήμος ταξίδεψε στην Αίγυπτο, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή καταγράφοντας τον άνθρωπο και τα έργα του με ματιά βαθιά ανθρώπινη που απέφευγε τη γραφικότητα. Από τη δουλειά του και τη συνεργασία του με Βρετανούς κυρίως συγγραφείς προέκυψαν εκθέσεις και εικονογραφημένα ταξιδιωτικά βιβλία. Παράλληλα, ασχολήθηκε επαγγελματικά και με τον κινηματογράφο, ως φωτογράφος ή βοηθός παραγωγής. Από το 1956 μέχρι και το 1980 και με ορμητήριο την Αθήνα, ταξίδεψε και φωτογράφισε την Ελλάδα. Ήδη από το 1956 υπήρξε συνεργάτης των Εικόνων και αργότερα των περιοδικών Ηώς και Ταχυδρόμος, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με τον ΕΟΤ και το Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Το 1974 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ολκός ένα λεύκωμα με φωτογραφίες του, που είχε τίτλο Η Ελλάδα που φεύγει. Μετά το θάνατό του, το 1994, η σύζυγός του Λιάνα Παπαδήμου, σύμφωνα με την επιθυμία και του ίδιου, δώρισε το αρχείο του στο ΕΛΙΑ.

Robert Capa

Ο Robert Capa (1913-1954) δεν σκόπευε να γίνει πολεμικός φωτογράφος, αλλά οι περιστάσεις της ζωής του ήταν αυτές που τον ώθησαν να γίνει.
Γεννήθηκε με το όνομα Endre Erno Friedmann σε μια εβραϊκή οικογένεια της Βουδαπέστης. Το 1931, σε ηλικία 17 ετών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει
τη χώρα, επειδή είχε συμμετάσχει σε διαδηλώσεις κατά του ουγγρικού καθεστώτος. Πηγαίνει στο Βερολίνο όπου θα δουλέψει στο σημαντικό βερολινέζικο πρακτορείο Dephot, σαν φωτογράφος (παρόλο που αυτό που ονειρευόταν ήταν να γίνει συγγραφέας). Ο διευθυντής του, Simon Guttmann, αναγνωρίζει αμέσως το ταλέντο του και τον στέλνει να φωτογραφίσει τον Τρότσκι κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στην Κοπεγχάγη. Το 1933, με τον Χίτλερ στην εξουσία, ο Endre αναγκάζεται για μια ακόμα φορά να φύγει. Θα εγκατασταθεί στο Παρίσι, με την ελπίδα να κερδίσει τα προς το ζην σαν φωτορεπόρτερ.
Τον πρώτο καιρό όμως γνωρίζει τι σημαίνει πείνα, δυστυχία και ξενοφοβία, που μετριάζονται μόνο μέσα από τις νέες φιλίες. Ανάμεσα σ` αυτές, ο Henri Cartier-Bresson και ο David Seymour -περισσότερο γνωστός σαν "Chim"- με τους οποίους αργότερα θα ιδρύσει το Magnum Photos
(το 1947, μαζί με τους William Vandivert και George Rodger).

Oleg Videnin

Ο Oleg Videnin γεννήθηκε το 1963. Αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Μπριάνσκ σαν μηχανικός της δασοκομίας, στη συνέχεια, εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και σε έναν τοπικό κανάλι τηλεόρασης.
Άρχισε να φωτογραφίζει από το δημοτικό σχολείο με μια φωτογραφική μηχανή που του έδωσαν γονείς του, κάνοντας τις εμφανίσεις και τις εκτυπώσεις ο ίδιος.Ποτέ δεν είχε επίσημη εκπαίδευση.
Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από το παραδοσιακά ασπρόμαυρο, με επίκεντρο το πορτρέτο.Κοιτάζει κατ’ ευθείαν στα μάτια τους Ρώσους συμπατριώτες του προσδίδοντας μια μακρινή λάμψη από την Ρωσία του 18ου αιώνα σε πολλές φωτογραφίες του, που θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα χαρακτήρες του Τολστόι, του Πούσκιν ή του Ντοστογιέφσκι.

Όμως, οι εικόνες του Oleg Videnin λένε μικρές ιστορίες και της σημερινής Ρωσίας.

Μερικές είναι εντυπωσιακά ειλικρινείς, άλλες γεμάτες διακριτικούς υπαινιγμούς.

Η παλιά λαική και η αστική τάξη μεταξύ των νέων και των ηλικιωμένων είναι το επίκεντρο της φωτογράφησης του στις πλατείες. Αγγίζει επίσης το θέμα της ζωής στην ύπαιθρο.

Τα παιδιά και τους εφήβους σε αρμονία με το περιβάλλον τους, τις φιλίες που μπορεί να διαρκέσουν για πάντα, ή τα φλερτ του καλοκαιριού.

Σήμερα φωτογραφίζει κατά κύριο λόγο στη γενέτειρά την πόλη Μπριάνσκ ή τη γύρω περιοχή, όπου ζει και εργάζεται.

Εργάζεται με μια Rolleiflex και κάνει 16χ16 ασπρόμαυρο και εκτυπώσεις σε σκοτεινό θάλαμο στο σπίτι του.

Ο φωτογράφος Κώστας Μπαλάφας

Ο τελευταίος από μια γενιά φωτογράφων οι οποίοι διαμόρφωσαν και καθόρισαν τη φωτογραφία της μεταπολεμικής Ελλάδας

Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου. Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς, και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί, και αγγάρεψαν έμένα. Όταν είδα εγώ

Annie Leibovitz

H Annie Leibovitz είναι μια Αμερικανίδα φωτογράφος πορτραίτων που γεννήθηκε το 1949 σε μια Εβραϊκή οικογένεια.
Αυτό που χαρακτηρίζει τη δουλειά της είναι η κοντινότητα και η συνεργασία μεταξύ φωτογράφου και φωτογραφιζόμενου.
Ασχολήθηκε γενικά με την τέχνη, σε διάφορες μορφές της, αλλά έμεινε στη φωτογραφία για την οποία δεν έκανε ποτέ επίσημη εκπαίδευση. Δούλεψε στο μουσικό περιοδικό Rolling Stone από το 1970-1983 φωτογραφίζοντας το ομώνυμο Rock συγκρότημα και βοήθησε πολύ στη διαμόρφωση αυτού του ιδιαίτερου και άμεσου στυλ του. Για το Rolling Stone ήταν και η διάσημη φωτογραφία του γυμνού John Lennon να κουλουριάζεται δίπλα στη Yoko Ono. Σύμφωνα με τον Lennon κατάφερε να "πιάσει" ακριβώς τη σχέση τους. 5 ώρες μετά δολοφονήθηκε.
Μετά το Rolling Stone, ήρθε το περιοδικό Vanity Fair, για το οποίο η Annie Leibovitz τράβηξε τη διάσημη φωτογραφία με τη γυμνή έγκυο Demi Moore. Αλλά μετά από μια μακρά δημιουργική πορεία και ατελείωτα εξώφυλλα, το 2007 έφτασε να φωτογραφίσει μέχρι και τη βασίλισσα Ελισσάβετ της Αγγλίας.

Δημήτρης Λέτσιος

Ο Δημήτρης Λέτσιος γεννήθηκε το 1910 στην Ανακασιά, προαστιακό μεγαλοχώρι του Βόλου κάτω από την Μακρινίτσα. Ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 1934, αλλά οι σεισμοί του 1955-1957 κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς το μεγαλύτερο μέρος του μεσοπολεμικού του έργου. Τότε ξεκίνησε και η δεύτερη περίοδος του έργου του, και πιο ουσιαστική, η οποία διήρκησε ως το 1970.
Οι φωτογραφίες του επικεντρώνονται στα τοπία, το βουνό, τη θάλασσα, ιδιαίτερα τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά και στον άνθρωπο, στον εργασιακό μόχθο, ενώ ιδιαίτερη θέση στη δουλειά του έχει η γυναίκα.
Ο Δημήτρης Λέτσιος για τον χώρο της ελληνικής φωτογραφίας είναι ένας από τους δημιουργούς των οποίων το έργο στέκεται όρθιο, αιώνιο, στον ορίζοντα της καθημερινότητας μαζί με αυτό των ομοτέχνων του
Σπύρου Μελετζή, Βούλας Παπαϊωάννου, Τάκη Τλούπα και Δημήτρη Χαρισιάδη.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές εκθέσεις στον Βόλο και στο θεσσαλικό χώρο, ενώ περιόδευσε στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στην Φλώρινα και στη Ξάνθη. Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
πραγματοποίησε την αναδρομική έκθεση στο έργο του «Οδοιπορία στο φως και τη σκιά της Ελλάδας», σε επιμέλεια Ηρακλή Παπαϊωάννου, καθώς και την έκδοση ομότιτλου καταλόγου.


πηγή : http://www.e-leoforos.gr/index.php?Itemid=479&id=4111&option=com_content&task=view

Douglas Ethridge

Γεννήθηκε στο Seattle US 1951, 25 June

" Η φωτογραφία για μένα είναι ένα μέσο να μοιραστείς αυτό που παρατηρείς και να ενθαρρύνεις τους θεατές να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους. Καθώς διάφορες ιδέες συγχωνεύονται όπως η εργασία,
τα θεμελιώδη θέματα μυστηρίου, η ένταση και η αβεβαιότητα, με λίγο χιούμορ διατηρούνται
επαναλαμβανόμενα.
Στο πλαίσιο αυτό, όλη η δουλειά μου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως
κεφάλαια της ίδιας ιστορίας, ή σκηνή από την ίδια ταινία. "

Douglas Ethridge

Fred Boissonnas

Ο Fred Boissonnas γεννήθηκε στη Γενεύη στις 18 Ιουνίου το 1858. Γιος του Henri - Antoine Boissonnas, ωρολογοποιού και
φαρμακοποιού στη Γενεύη, αλλά και σχεδιαστή, ο οποίος ασχολήθηκε τελικά με τη φωτογραφία λόγω οικονομικής κρίσης στην ωρολογοποιία. Το 1960 ο πατέρας του άνοιξε φωτογραφείο στη Γενεύη. Ο Fred, διστάζοντας να επιλέξει μεταξύ πιάνου και
αρχιτεκτονικής, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Το 1880-1887 εργάστηκε στο στούντιο του πατέρα του, ενώ παρακολούθησε μαθήματα. Το 1888 ανέλαβε το στούντιο του πατέρα του μαζί με τον αδερφό του Edmond-Victor, όπου ένα χρόνο μετά παρουσίασαν την ανακάλυψή τους: την ορθοχρωματική πλάκα, με την οποία ο Fred φωτογράφισε το Mont-Blanc χωρίς ρετουσάρισμα. Το στούντιό του πηγαίνει πολύ καλά, δουλεύοντας κυρίως πορτραίτα και το 1900 έλαβε μέρος στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού και κέρδισε αρκετά μετάλλια. Το 1901 άνοιξε στούντιο με τον

Τάκης Τλούπας (1920-2003)

Ο Τάκης Τλούπας γεννήθηκε στην Λάρισα και εκεί έζησε και δημιούργησε το φωτογραφικό έργο του.
Γιός ξυλογλύπτη ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του αρχικά, αλλά οι ανάγκες του βιοπορισμού τον έκαναν φωτογράφο.
Η Φωτογραφία τον ενθουσίασε, κι από το 1945 και μετά που είχε φωτογραφείο στην Λάρισα, στον ελεύθερο χρόνο του, ανάμεσα σε φωτογραφίσεις γάμων και τυπώματα φωτογραφιών ταυτότητας, δημιουργεί ένα μοναδικό φωτογραφικό έργο.
Χωρίς καμία επίσημη χρηματοδότηση ή ιδιότητα, φωτογραφίζει την Θεσσαλική γη και τους ανθρώπους της, τα βουνά της Πίνδου και τους ξωμάχους.
Οι φωτογραφίες του είναι σαφέστατα ένα πολύ σημαντικό φωτογραφικό ντοκουμέντο, χρήσιμο στην όποια ιστορική ανασύνθεση των τόπων και των ανθρώπων στην διάρκεια 40 χρόνων καθοριστικών για την σύγχρονη Ελλάδα.
Είναι όμως και καλλιτεχνική, δημιουργική φωτογραφία -πέστε την όπως θέλετε- με όλη την σημασία της λέξης.
Ο Τάκης Τλούπας είναι ένας ξωμάχος της φωτογραφίας, οργώνει και αυτός με το Ελληνικό φως τις φωτογραφικές του πλάκες με μια ματιά που δεν εξαντλείται στο γραφικό και στον νατουραλισμό.

πηγή: http://photothessaloniki.ning.com/forum/topics/thakes-tlohupas-19202003

Δημήτρης Χαρισιάδης

Γεννήθηκε στην Καβάλα. Από μεγαλοαστική οικογένεια που του δίνει την δυνατότητα μιας ιδιαίτερης καλλιέργειας για τα δεδομένα της εποχής.Μια φωτογραφική μηχανή που του χαρίζουν στα 16 του τον πρωτοφέρνει σε επαφή με την φωτογραφία. Παρόλο που σπουδάζει χημεία στην Λωζάνη και με την επιστροφή του δουλεύει στο εργοστάσιο του πατέρα του,αρχίζει όλο και περισσότερο να ασχολείται με την φωτογραφία μέχρι που τον κερδίζει ολοκληρωτικά.Φωτογραφίζει από το 1940 για λογαριασμό
του στρατού ώς έφεδρος αξιωματικός το Αλβανικό μέτωπο και από την κατοχή και μετά ώς συνεργάτης για διάφορες ξένες αποστολές και οργανισμούς εξασφαλίζοντας με άνεση τα υλικά και τα μηχανήματα που χρειάζεται, σε πολύ δύσκολες εποχές για την Ελλάδα.Συνεργάζεται με το Associated Press , το περιοδικό Life και το δίκτυο CBS. Το 1956 ξεκινάει το φωτογραφικό του πρακτορείο.Φωτογραφίζει τα πάντα για τους πάντες με τους συνεργάτες του ,δουλεύει συνήθως μεσαίο φορμά και παρόλο τον φόρτο πάντα βρίσκει χρόνο να φωτογραφήσει για τον εαυτό του.Από τις συμμετοχές του σε εκθέσεις πιο σημαντική θεωρείται η συμμετοχή του -μοναδικός Έλληνας-στην έκθεση "The family of man" του Μ.Ο.Μ.Α.
Πρωτοστατεί στην ίδρυση της Ε.Φ.Ε. και συμμετέχει στις δραστηριότητες της,ένας άνθρωπος που η φωτογραφία ήταν η ζωή του. Το αρχείο του από 120000 αρνητικά είναι μια σημαντική καταγραφή της Ελλάδας της ανοικοδόμησης μετά τον πόλεμο. Μιας Ελλάδας αισιόδοξης και δημιουργικής και τις περισσότερες φορές χαμογελαστής που όμως είναι μόνο η μια πλευρά της. Το αρχείο του ανήκει τώρα στο μουσείο Μπενάκη.

Πηγή: www.fotoart.gr

Αφιέρωμα στον καθηγητή φιλοσοφίας Δημήτρη Λιαντίνη

Ο Δημήτρης Λιαντίνης (23 Ιουλίου 1942 - 1998) υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της αγωγής και της Διδακτικής των Ελληνικών μαθημάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο.

Το επώνυμό του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε σε Λιαντίνης για να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας.
Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, Τμήμα Φιλολογίας. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε εκ νέου στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978 έγινε Διδάκτωρ με βαθμό «άριστα» και θέμα της διδακτορικής διατριβής: «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».

Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των Ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε ελληνικό σχολείο στο Ludwigshafen. Εκτός του Πανεπιστημίου δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και σε διάφορα ΠΕΚ.

Το 1973 παντρεύτηκε την καθηγήτρια θεολογίας Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη.

Pedro Luis Raota

Οι φωτογραφίες του με τόνους από φωτεινές πηγές σε σκοτεινό φόντο,έχουν καταστεί σχεδόν σήμα κατατεθέν του Αργεντίνου Pedro Luis Raota.
Ο Pedro Luis Raota γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1934 στην επαρχία του Ελ Τσάκο, απο
γονείς αγρότες. Ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος άφησε τη γενέτειρά του για να ανακαλύψει τον κόσμο. Μετακόμισε στη Σάντα Φε της Veracruz που ήταν η πρώτη στάση στο μακρύ ταξίδι του.
Σε αυτό το χώρο γίνεται η πρώτη επαφή με την φωτογραφία και αποφασίζει να πουλήσει το ποδήλατό του για να αγοράσει μια φωτογραφική μηχανή.
Ετσι αρχίζει να φωτογραφίζει για τα έξοδά του προς το ζην με φωτογραφίες διαβατηρίου.
Δεύτερη στάση του είναι η πόλη του Villaguay, Entre Rios, όπου έκανε ένα φωτογραφικό στούντιο και να άρχισε να εργάζεται εντατικά. Στην αρχή δεν κερδίζει πολλά, αλλά από την επιθυμία για πρόοδο δεν θα μπορούσε να σταματήσει.
Το 1966 κέρδισε το πρώτο βραβείο σε ένα διαγωνισμό φωτογραφίας που διοργάνωσε το
Ισπανόφωνο World.
Το 1967, την ίδια στιγμή που στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, λαμβάνει χώρα
μια έκθεση φωτογραφίας με τίτλο *Ασυνήθιστες φωτογραφίες*, μεταξύ 2500 συμμετεχόντων
απο όλο τον κόσμο κερδίζει το δεύτερο βραβείο.
Από το 1968 αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται τα βραβεία και τα τρόπαια αλλά πραγματικά σημαντικό γεγονός της χρονιάς είναι όταν τα έργα του περιλαμβάνονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και στο Μουσείο του Τέξας Lonwieu.
Παρά την ξαφνικό θάνατό του στις 4 Μαρτίου 1986 εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους δέκα καλύτερους φωτογράφους του κόσμου.
Ο Raota είναι, πάνω απ' όλα ένας ευαίσθητος άνθρωπος που ξέρει να δημιουργεί εικόνες γεμάτες πάθος χαρά και τρυφερότητα, ή να ξεχειλίζουν καταστροφικότητα και να σφυρηλατεί μια φωτογραφική γλώσσα μιάς απείρου εννοιολογικής σαφήνειας.
Η τέχνη του αποπνέει το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του δημιουργού του:
Βαθιά και απέραντη ανθρωπιά που βοηθά να σώσει τις κοινές εμπειρίες για όλα τα ανθρώπινα όντα... Μέσα από το φακό... Μέσα από την ψυχή.

Sebastião Salgado

Ο Βραζιλιάνος Sebastiao Salgado σπούδασε οικονομολόγος και έγινε από τους πιο ακριβοπληρωμένους φωτογράφους των ημερών μας.
Το 1979 γίνεται μέλος του magnum photos και το 1994 αποχωρεί από το magnum και ανοίγει δικό του πρακτορείο.
Το 2007 παρουσιάζει στο Λονδίνο μία ενότητα φωτογραφιών ατόμων εργαζομένων στις φυτίες καφέ,από την Ινδία,την Γουατεμάλα,την Αιθιοπία
και την Βραζιλία.....
Από τη βάση του στο Παρίσι καλύπτει νέα γεγονότα όπως πολέμους στην Αγκόλα και την Ισπανική Σαχάρα, τη λήψη των ισραηλινών ομήρων
στο Entebbe, την απόπειρα δολοφονίας του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν, και άρχισε επίσης να επιδιώκει πιο προσωπικά και εις βάθος έργα.
Για επτά χρόνια (1977-1984) γυρίζει την Λατινική Αμερική, επισκέπτεται απομακρυσμένα ορεινά χωριά για την παραγωγή των εικόνων του για
την τελική έκθεση και έκδοση του βιβλίου - "The other Americas" (1986). Πρόκειται για μια εξερεύνηση σε πολιτισμούς και την πολιτιστική
αντίσταση των Ινδιάνων και των απογόνων τους στο Μεξικό και τη Βραζιλία.
Παγκοσμίου φήμης φωτογράφος ο Sebastiao Salgado έχει λάβει σχεδόν κάθε μεγάλη φωτογραφική διάκριση και βραβείο, σε αναγνώριση
των επιτευγμάτων του από οργανισμούς από όλο τον κόσμο.
Άλλοι τον αποθεώνουν και άλλοι τον κατηγορούν σαν τον πιο ακραίο φορμαλιστή φωτογράφο.
Άλλοι τον θεωρούν μάγο της φωτογραφίας και άλλοι τον κατηγορούν ότι εκμεταλλεύτηκε την δυστυχία των ανθρώπων φωτογραφίζοντάς τους,
με αριστοτεχνικό είναι η αλήθεια τρόπο, για να πλουτίσει.

Ferdinando Scianna

Ο Ferdinando Scianna γεννήθηκε στη Bagheria της Σικελίας το 1943.
Αρχισε να φωτογραφίζει από τα 18 του χρόνια τις παραδόσεις και τις χριστιανικές γιορτές του τόπου του.
Σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στο Παλέρμο.
Το 1962 γνώρισε τον ιταλό συγγραφέα Leonardo Sciascia, φίλο και συνεργάτη του μέχρι σήμερα, ο οποίος τον προέτρεψε να εκδώσει το πρώτο του λεύκωμα «Feste religiose in Sicilia» (Θρησκευτικές παραδοσιακές γιορτές στη Σικελία) το 1965.
Ένα χρόνο αργότερα βραβεύτηκε με το Prix Nadar.
To 1966 εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο και άρχισε να εργάζεται σαν φωτογράφος του περιοδικού L’Europeo και 10 χρόνια αργότερα έγινε ανταποκριτής του περιοδικού στο Παρίσι. Το 1982 έγινε δόκιμο μέλος του magnum και επέστρεψε στο Μιλάνο.
Κάλυψε φωτοειδησεογραφικά ρεπορτάζ στην Ευρώπη, Αφρική και Αμερική.
Το 1987 έγινε συνεργαζόμενο μέλος του magnum, έκανε φωτογραφία μόδας και το 1989 εξελέγη πλήρες μέλος.
Ο Scianna την τελευταία 20ετία χρησιμοποιεί και το χρώμα και συγχρόνως δουλεύει στη μόδα, τη διαφήμηση και το ρεπορτάζ.
Από το 1965 έως το 1998 εξέδωσε 15 λευκώματα...

Πηγή βιογραφικού:
http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=20607.0

André Kertész

Ο André Kertész γεννήθηκε στην Βουδαπέστη στις 2 Ιουλίου τού 1894.
Σπουδάζει ενώ ταυτόχρονα δουλεύει στο χρηματιστήριο για βιοποριστικούς λόγους.
Σε ηλικία 18 ετών αγοράζει την πρώτη του φωτογραφική μηχανή, την οποία παίρνει μαζί του πηγαίνοντας το 1914 στρατιώτης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1925 ο André Kertész μεταναστεύει στο Παρίσι αποφασίζοντας να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη φωτογραφία.
Πολύ σύντομα το έργο του γίνεται γνωστό μέσα από περιοδικά όπου πουλάει αρκετές φωτογραφίες του και κάνει τις πρώτες του εκθέσεις.
Το 1933 ο Kertész παρουσιάζει τη σειρά του "Παραμορφώσεις"
Το 1935 φεύγει για την Αμερική μαζί με τη γυναίκα του με σκοπό να μείνει μόνο ένα χρόνο αλλά οι συγκυρίες τους αναγκάζουν να μείνουν εκεί για την υπόλοιπη ζωή τους.
Η ζωή στην Αμερική για πολλά χρόνια είναι αρκετά δύσκολη. Θα κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση μετά 10 χρόνια το 1945 στο Σικάγο, ενώ στην Νέα Υόρκη θα εκθέσει για πρώτη φορά το 1964 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
Ο Kertész ακόμη και σε μεγάλη ηλικία συνεχίζει να φωτογραφίζει ασταμάτητα μέσα στο σπίτι τα διάφορα μικροαντικείμενα δίνοντας τους ζωή μέσα από τη δική του ματιά.
Λίγα χρόνια πριν πεθάνει ο Kertész κάνει μια σειρά polaroids.
Στις 28 Σεπτεμβρίου τού 1985 πεθαίνει σε ηλικία 91 ετών.
Ο Kertész θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους.
Ο επίσης πολύ σημαντικός φωτογράφος Henri Cartier-Bresson είπε αναφερόμενος στον Kertész :
“Κάθε φωτογραφία τού Kertész περιέχει μιαν έκπληξη"

Tomas Rucker

Αντί για βιογραφία του φωτογράφου παραθέτω δυό λόγια του ιδίου.

I focused on photography after several years of figural drawing. I started to emphasize perspective, depth and lighting until my drawings began to resemble nude photography.
My favorite aspect of studio nude is the full control photographer has over whole scene which is projected into the work. While working on location, I am on the contrary trying to improvise and utilize the lighting and posing to match the overall atmosphere of the environment.
I prefer to work with less formally experienced models and I base our co-operation on good and close interpersonal interaction rather than formal posing during the shooting. I tend to work with my models on a long-term basis in order to develop spontaneous co-operation and trust. I don/t feel to be influenced by any current commercial streams and photographers nor do I feel to be bound by strict technical limitations. But I think that words are unnecesaary - better see the photos!


www.tomasrucker.com

Josef Koudelka

Ο τσεχοσλοβάκος Josef Koudelka, γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1938 στο Boskovice (Μποσκοβίτσε) της Μοραβίας
Σπούδασε στο πολυτεχνείο της Πράγας και εργάστηκε για λίγα χρόνια σαν μηχανικός.
Υπήρξε για πολλά χρόνια ο σημαντικότερος φωτογράφος του γνωστού πρακτορείου magnum.
Τον μάγεψαν οι τσιγγάνοι και η ζωή τους.
Τους ακολούθησε σε πολλές χώρες και είναι αξιοσημείωτος ο τρόπος που τους καταγράφει.
Με μια Leica , έναν φακό 28mm και αρκετό Tri-x , καταφέρνει να μεταμορφώσει τα θέματα που φωτογραφίζει, με μικρές δόσεις
χιούμορ και πίκρας που συνυπάρχουν σε όλα του τα κάδρα.
Στοιχεία όπως το φως και οι σκιές στηρίζουν διακριτικά το έργο του, που άλλοτε βασίζεται σε μια έντονη φόρμα και άλλοτε την αγνοεί.

Francesc Catalá-Roca

Με την ευκαιρία της Βαρκελώνης.


Francesc Catala Roca

Valls 1922 - Barcelona 1998. Catala-Roca is considered a master of catalonian documentary photography.
He started out at the studio of his father Pere Catala Pic. In 1947 he opens his own studio and specializes in industrial photography and illustration. He focuses on diverse subject matters like natural and urban landscapes, etnographic documentary or artist's portraits. For his work he receives the Ciutat de Barcelona award. In 1998 the Primavera Fotografica de Barcelona dedicates a hommage to the artist. His work is shown at many exhibits abroad as well, inclusive America and Asia. In May
2000 an extensive retrospective was presented at the Miro Foundation in Barcelona.


Valls 1922 - Βαρκελώνη 1998. Ο Catala-Roca θεωρείται κύριος της Καταλανικής ντοκουμενταρίστικης φωτογραφίας.Άρχισε στο στούντιο του πατέρα του. Το 1947 ανοίγει το στούντιό του και ειδικεύεται στη βιομηχανική φωτογραφία.
Εστιάζει σε διαφορετικά θέματα όπως τα φυσικά και αστικά τοπία, τα εθνογραφικά ντοκιμαντέρ ή πορτρέτα καλλιτεχνών. Για την εργασία του λαμβάνει το βραβείο Ciutat στη Βαρκελώνη. Το 1998 το Primavera Fotografica de Barcelona αφιερώνει
ένα αφιέρωμα στον καλλιτέχνη. Η εργασία του παρουσιάζεται σε πολλά εκθέματα στο εξωτερικό συμπεριλαμβανόμενων της Αμερικής και της Ασίας. Τον Μαΐου του 2000 μια εκτενής αναδρομική έκθεση με έργα του παρουσιάστηκε στο ίδρυμα Miro
στη Βαρκελώνη.